Metoda uziemienia rdzenia transformatora

Istnieją trzy metody uziemienia rdzenia transformatora:

① Zarówno rdzeń, jak i metalowe elementy konstrukcyjne są niezawodnie uziemione poprzez zbiornik oleju.

② Rdzeń jest niezawodnie uziemiony poprzez tuleję wyprowadzoną ze szczytu zbiornika oleju, natomiast elementy konstrukcyjne są niezawodnie uziemione poprzez zbiornik oleju.

③ Zarówno rdzeń, jak i elementy konstrukcyjne są solidnie uziemione poprzez oddzielne tuleje wyprowadzone ze szczytu zbiornika oleju (z tekturą izolacyjną ułożoną pomiędzy stopami cokołu rdzenia a dnem zbiornika).

Specyficzna metoda uziemienia przyjęta dla każdego transformatora jest określona przez normy i wymagania działu operacyjnego. Ogólnie rzecz biorąc, trzecia metoda jest zwykle stosowana w przypadku transformatorów wysokiego napięcia i dużej pojemności; druga metoda dla tych o niższym napięciu i mniejszej pojemności; i pierwsza metoda dla jednostek niskiego napięcia o małej pojemności.

W przypadku pierwszej metody uziemienia niemożliwe jest zewnętrzne sprawdzenie zbiornika oleju pod kątem wielopunktowych uszkodzeń uziemienia w rdzeniu. Można go zdiagnozować jedynie na podstawie długotrwałej pracy bez obciążenia w połączeniu z analizą rozpuszczonych gazów (DGA) oleju.

W przypadku drugiej metody uziemienia rezystancję izolacji pomiędzy rdzeniem a zbiornikiem oleju można zmierzyć za pomocą przewodu tulei uziemiającej (po odłączeniu przewodu uziemiającego) w celu ustalenia, czy w rdzeniu występuje uziemienie wielopunktowe. Nie jest jednak w stanie określić, czy pomiędzy rdzeniem a elementami konstrukcyjnymi istnieje uziemienie wielopunktowe.

W przypadku trzeciej metody uziemienia rezystancję izolacji pomiędzy rdzeniem a elementami konstrukcyjnymi (a także zbiornikiem oleju) można zmierzyć oddzielnie za pomocą odpowiednich przewodów uziemiających. Pozwala to na wykrycie wszelkich połączeń elektrycznych (zwarć) pomiędzy rdzeniem a stalowymi zaciskami.